1
دانشیار گروه خصوصی و اسلامی دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران
2
دانشجوی دکتری حقوق خصوصی دانشگاه تهران پردیس ارس
10.22106/jcr.2024.2023583.1473
چکیده
سکوت قانون گذار در تعریف ماهیت دعوای متقابل و امکان طرح آن در واخواهی، دو رویه متفاوت و متضاد در دادگاهها پدید آورده است. از آنجایی که واخواهی خود ادامه رسیدگی نخستین به دعوایی است که خوانده در آن غایب بوده، به پاسداری از اصل برابری اصحاب دعوا باید پذیرفت که واخواه در راستای اثبات بی حقی واخوانده، از همة حقوق و تکالیف آیینی خوانده برخوردار است. از این رو، با توجه به آنکه در نظام حقوق دادرسی کنونی، نحوه و میزان مداخله ناقص دادگاه در رسیدگی به واخواهی صرفأ متضمن تایید یا نقض رای واخواسته است، بعضا و در برخی رویهها، با وجود ماهیت دفاعی دعوای متقابل خوانده دانستن واخواه، حق اقامه آن دعوا از وی سلب گردیده که مغایر با اصول دادرسی زیربنای عدالت آیینی میباشد.
