دانشجوی دکتری حقوق خصوصی. موسسه عالی آموزش و پژوهش مدیریت و برنامه ریزی
10.22106/jcr.2024.2023166.1472
چکیده
علایم تجاری به جهت تسهیل در شناخت مبداء کالاها تشریع شده است تا به این اعتبار، مصرف کننده قادر باشد کالاهایی که دارای منشاء واحد و درنتیجه دارای کیفیت یکسان است ، از کالا های مشابه تمیز دهد و به این اعتبار، تمایز بخشی به منزله فصل منطقی علامت تجاری از اهمیت بسیاری بر خوردار است. در بسیاری از نظام های حقوقی تعریف روشنی از تمایز بخشی ارائه نشده است و دادگاه ها در تعریف آن رویه های متفاوتی اتخاذ کرده اند.در این میان، با بررسی رویه قضایی تطبیقی نظریه ای قابل شناسایی است که بر اساس آن تمایز بخشی ماهیتی است مشکک و نه متواطی و به این اعتبار حمایت مقنن نیز از علایم تجاری بسته به میزان تمایز بخشی آن ها می تواند متفاوت باشد.بررسی این نظریه در حقوق علایم تجاری ایران نمی تواند خالی از فایده باشد
