روابط بین وکیل و موکل با توجه به جهات مختلف و حق و تکلیفی که متقابلا برای طرفین ایجاد می شود همواره مورد واکاوی فقها و حقوق دانان در زمان های مختلف بوده است، بدیهی است که تردیدی در تکلیف وکیل به رعایت غبطه موکل نیست اما یکی از موارد محل نزاع و قابل بحث ضمانت اجرای عدم رعایت غبطه موکل توسط وکیل بوده که برخی به عدم نفوذ، برخی نظر به صحت نظر داشته اند که نهایتا برای پایان دادن به اختلافات موجود رای وحدت رویه 847 دیوان عالی کشور برای پایان دادن به این اختلافات نظریه عدم نفوذ را تایید می کند. اما به نظر می رسد فارغ از نقدهایی که به اصل رای وارد شده است در خصوص حدود و ثغور آن نیز اختلاف وجود دارد به این شکل که در رای صادره شعبه سوم دادگاه عمومی حقوقی شیراز استدلال شده است که رای وحدت رویه مزبور منحصر در عقد بیع است و در باقی عقود مانند صلح جریان ندارد، در این مقاله به نقد رای مزبور و خلاف اصول حقوقی بودن آن پرداخته می شود.
