1
دکتری حقوق کیفری و جرمشناسی دانشگاه تهران و مدرس حقوق پزشکی دانشگاه کردستان
2
پژوهشگر حقوق سلامت
10.22106/jcr.2026.2054626.1497
چکیده
در پروندهای مربوط به دوران دنیاگیری ویروس کرونا چهار تن از متهمان، که هیچیک پزشک یا پیراپزشک نبودند، با تهیه حدود 7000 دُز واکسن قاچاق ضدّ ویروس کووید 19 (واکسن فایزر) مبادرت به تزریق واکسن برای افراد فراوانی نمودند. پس از اعلام جرم علیه مرتکبان و تشکیل پرونده قضایی علیه آنان، شعبه نخست دادگاه انقلاب شهرستان مریوان حکم به برائت آنان صادر میکند. دادرس پرونده استدلال اصلی خود را در صدور این حکم چنین مطرح کرده است که «تزریق واکسن امروزه توسط اشخاص عادی هم صورت میگیرد و الزاماً بهغیر از تعلّم نزد پزشک صلاحیت خاصی را نمیطلبد» و افزون بر آن، به فقدان سوء نیت خاص و وجود انگیزه خیرخواهانه مرتکبان اشاره داشته است که جملگی جای نقد دارد. در این جُستار تلاش گردیده است پس از احراز تزریق واکسن بهعنوان مصداقی از بزه مداخله در امر پزشکی، دیگر توجیهات مندرج در دادنامه اصداری از جمله تأثیر انگیزه در تزلزل رکن روانی و نیز، احراز و اثبات سوء نیتِ خاص بزه موصوف، مورد بازنگری و نقد قرار گیرد که جملگی موارد مطروحه نشان از عدم اتقانِ کافیِ دادنامه اصداری دارد.
